[another version is in bloggang.com]

27082008

EZRA live@Cyclone

LIVEHOUSE ที่ Shibuya ว่ากันว่าวงดังๆ มักจะเคยมาเล่นที่นี่ก่อนทั้งนั้น
ทุกคนตื่นเต้น และเดินทางถึงที่หมายกันก่อนเวลานัด การทำงานกับคนญี่ปุ่น เราต้องตรงเวลาเสมอ..

เป็นนิสัยที่ดีจังเลยน้า

ถึงแยก Shibuya ก็ชักภาพเป็นที่ระทึก..นักท่องเที่ยวนี่... ก็ต้องขอทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวหน่อย




ชอบรูปนี้ เอ๊ะ ข้างหลัง B'z ไม่ใช่หรออออออออออ

หลังจากภาพนี้ ก็รีบวิ่งข้ามถนนกัน..อารามรีบร้อน..
โทรศัพท์มือถือโนเกีย 5300 ที่เราเอาไปเ็ป็นกล้องถ่ายรูปและเครื่องเล่นเอ็มพีสามแก้ขัด(จากที่อันเก่าตกหายบนเครื่อง) ...

เสียชีวิตอย่างสงบ


หน้าจอพังไปเลย แถมขณะที่เราก้มเก็บ...ไฟเขียวข้ามถนนก็กระพริบเตรียมแดงเสียด้วยซี

หวิดตายตามโทรศัพท์ไปแล้ว.. แง้...

เอาเถอะ ถือว่าฟาดเคราะห์ไป เรามาทำงาน เรื่องส่วนตัวเอาไว้ก่อน(แต่เค้าเสียดายง่ะ)

อ่ะ ชักภาพ หน้า Cyclone

อีกมุม




ข้างในล่ะ แอร๊ บรรยากาศน่าสนุกจัง



กับบัตรสตาฟฟ์



สวยมากมาย...

แต่จริงๆน่ะ นี่คือ
"ห้องส้วม" ล่ะ...

ขนาดส้วมยังร๊อคเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ก่อนถึงเวลา Stand By มีเวลาอยู่นิดหน่อย เลยไปเดินเล่นชิบูย่า เสียไปเจ็ดพันกว่าเยน เพราะซีดี ดีวีดีมือสองที่ไปคุ้ยมา...

Kagrra, Kra , Fanatic Crisis,Shiina Ringo มีตังค์มากกว่านี้ก็สอยมากกว่านี้ เชื่อสิ...





ซ้ายสุด คุณ โอกาดะ จุนอิจิ V6 คนกลาง มัตสึจุน ไม่ใช่หรออออออออออออ
*กรี๊ดลั่น*

อ๊ะ...



นี่ก็กิเลสอีกอันที่ทำให้เราอยากกลับมาอีกรอบ...
Ps Company Peace and Smile Carnival

อ่ะ จะถึงเวลา Rock กันแล้ว ตื่นเต้ลลล์์




เป็น Live ที่มันส์มากๆ ทุกวงมันส์ เต็มที่ เรายังไม่เคยเห็นวงไหนเล่นแบบดูถูกๆคนฟังเลย ทุกคนตั้งใจและทำให้เราสนุกไปด้วยไม่ยาก นี่อาจเป็นสิ่งที่เราเห็นไม่บ่อยนัก จะมีคนโยกตามมากหรือน้อย แต่พวกเค้าก็เล่นกันเกินร้อย...

ประทับใจจริงๆ



และ มีคนให้การสนับสนุน Ezra ทั้งๆที่เราเป็นใครก็ไม่รู้ แถมในสูจิบัตรลงว่ามาจากไต้หวันด้วย แต่พวกเค้าก็โยกตาม ปรบมือให้ ชื่นชม แค่นี้ก็ทำให้เราปลื้มไปด้วยแล้ว


เป็นความรู้สึกที่สุดยอดจริงๆนะ...

เมื่อเล่นจบ เราก็จะย้ายไปทานข้าวกัน มื้อนี้ ยามาโมโต้ซังกับเพื่อน เลี้ยง เต็มที่ (แต่ก็มีความเกรงใจตามประสา ฮ่าๆ)


พี่เบียร์ขอแวะทำท่า DMC ก็เหมือนพี่ดีนี่นะ...



นี่ คือสมาชิกทั้งหมด ในสุดซ้ายมือที่ใส่หมวกคือคานะจัง ขอบอกว่าตัวจริงเธอน่าัรักและเฟรนด์ลี่มากๆ ที่สำคัญ เธอเป็นคนมีความคิดที่เจ๋งเป้งโคตรๆ จนเราแทบไม่เชื่อว่า นี่คือคานะจังที่เราเห็นบนเวที...

ผู้หญิงคนนี้นี่สุดยอดเลย


อ่ะ แอบถ่ายตอนทำงาน

นิว ยามาโมโต้ซัง และเพื่อน

พี่อากิ กับคานะจัง ท่าเธอสุดยอดมากมาย



มีการเก็บภาพระหว่าง speech กลางวงเหล้าด้วยนะเออ..

ได้ดื่มอาซาฮีแท้ๆ ได้ดื่มอุเมะชูสุดอร่อย... เป็นมื้อที่น่าประทับใจจริงๆ...

และวันพรุ่งนี้พี่ๆก็ต้องกลับแ้ล้วสินะ.. รู้สึกไหมว่ามันเร็วจังเลย..

28082008

เป็นวันที่ทุกคนเดินทางกลับ...แต่หนูนายังไม่กลับ

สืบเนื่องจากที่จะไปดู Kra ในวันที่ 29082008 ดังนั้น ก็จะเหลือเราค้างเติ่งอยู่โตเกียวอีกสองคืนกับอีกหนึ่งวัน

จะค้างบ้านพี่อากิก็ไม่เหมาะ จากนี้ไปล่ะ อะโลนอินโตเกียวของแท้...

อ่ะ ดูสัมภาระก่อนกลับของแต่ละคน




เยอะได้อีก..

ขอบ คุณคุณยายพี่อากิ คุณอาพี่อากิ ที่พวกหนูเสียงดังโวยวาย นอนดึกตื่นสาย ก็ยังทำกับข้าวให้กิน ต้มน้ำร้อนให้อาบ และไม่ว่าพวกหนู (หรือพวกหนูอาจฟังไม่ออก) สำหรับคุณยาย คุณยายจะยิ้ม และไหว้วานหนูทำนู่นทำนี่ด้วยภาษาญี่ปุ่นที่หนูไม่ค่อยเข้าใจ แต่หนูก็พอทำได้ และคุณยายจะยิ้ม arigatou กับหนูตลอด ทั้งๆที่หนูสิควรเป็นฝ่ายบอกว่า Domo Arigatou คุณยาย...


เป็นความประทับใจที่สุดอีกอย่างหนึ่ง ขอบคุณมากๆนะคะ


...แล้วก็เข้าสู่ช่วงคอน Kra~

รายละเอียดได้พูดไปแล้ว สรุปคือ เป็นทริปที่ประทับใจ แม้จะเกิดขึ้นเพราะความวู่วามของเราเอง ขอบคุณโอกาสที่มาและคว้าเอาไว้ได้

...และมันจะกลับมาีอีกครั้ง... 

[another version is in bloggang.com]

24082008

กว่าจะตื่นกัน... ก็ย่ำเที่ยง บ่าย คุณยายทำอาหารให้ทาน เลยต้องตื่นมา
ขอบคุณนะคะ

ก่อนถึงบ้าน หวิดเสียชีวิตคา JR จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่เบียร์อีกแ้ล้ว พอดีอยู่บนรถไฟแล้วคนอื่นๆ แยกไปด้านหนึ่ง เราเห็นว่าพี่เบียร์ท่าทางเมาๆ เลยไปยืนและแยกไปนั่งเป็นเพื่อน พี่ดั๊นนนนนนนนนน เสือก ไปพยักเพยิดคุยกับยาูกูซ่าที่นั่งยองๆคุยอยู่ตรงประตูฝั่งตรงข้าม
ดีที่เค้าไม่เห็น ไม่หันมา...

ไม่อยากคิดต่อเลยว่า.. พี่จะได้เข้าแกงค์์ หรือถูกฆ่าตายกันแน่..
บอกว่าอย่าซน กลับไปเล่นที่บ้านก็ไม่เชื่อ..

พี่เบียร์อีกแล้วล่ะค่ะ..

คน อื่นๆ ก็เมา และกรึ่มตามประสา แต่ก็มีเรี่ยวแรงไปเดินดูเครื่องดนตรีกัน เจอคานะจังมากับยามาโมโต้ซัง(คนดูแล) และ ผจก. ของคานะจัง นักดนตรีนี่ ไปที่ไหนก็ต้องดูเครื่องดนตรี แต่ยอมรับว่าของเค้าดีจริงๆ ขนาดเราที่ห่างหาย ยังอดไปลูบๆคลำๆ เบส แล้วก็จับๆ แซกโซโฟน ไม่ได้เลย

ถ้ามีเิงินอาจซื้อกลับมาก็ได้...
เหมือนพี่เบียร์ ที่ได้กีตาร์มาหนึ่งตัว

พี่บ๋อม ที่ได้แสนร์มาหนึ่งอัน...

แรงได้อีก...

ทุ่มกว่าๆ ก็ส่งปามจังกลับนารา...

บะบาย ปามจังงงงงงง

 

25082008

เป็นวันที่เราได้บุก SHINJUKU กันอีกครั้ง







บ้านเมืองเค้าเป็นแบบนี้นี่เอง...

ฝนตกตลอดทริปเลย... หนูเอาฝนจากเมืองไทยไปฝากไว้ป่าวเนี่ย.. เหอเหอ
วันนี้ก็คล้ายๆเมื่อวาน เดินดูเครื่องดนตรีกันสนุกเลย แต่ตอนกลางคืนมีประชุมกับยามาโมโต้ซังนิดหน่อย เย็นๆ เลยแวะทานข้าวกันก่อน

ซูชิจานเวียน ถูก อร่อย สด





สังเกตความสูงของจานพวกพี่บ๋อม พี่เบียร์ พี่นัต



ตื้อถึงพรุ่งนี้ จานละ 130 เยน คุ้มโคตรๆ


ยา มาโมโต้ซังเป็นคนที่ดูแล EZRA ระหว่างที่ไปที่ญี่ปุ่น เป็นคนมีความคิดความอ่านที่ไม่อยู่ในกรอบดี และที่สำคัญ หน้าเหมือนพ่อเรามากๆ... รายละเอียดไม่ขอเปิดเผย เป็นความลับทางราชการนิดหน่อย แต่ก็นั่นแหละ ทำให้เราคิดอะไรได้ เหมือนกระตุ้นต่อมบางอย่างในตัวของเราขึ้นมานั่นแหละ..

เหนื่อยๆเพราะเดินเยอะ แต่ก็ตื่นเต้น เพราะงั้น หลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตัวหรอก...  ตื่นมาอีกทีก็เช้าซะแล้ว

26082008

ต่อจากวันเกิด Akiya,kagrra ก็เป็นวันชอปปิ้งอีกหนึ่งวัน

หนูนามีมิชชั่น วีรกรรมทำเพื่อเธอ คุณอาสาวสุดที่รักฝากซื้อไหมพรม
ใ่ช่ค่ะ
หนูต้องหอบไหมพรมข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงเมืองไทย ประกาศิตว่า "ถ้าไม่ได้ไม่ต้องกลับมา"

....ถึงจะไม่ครบ แต่ก็ได้มาจนได้...
แอบตลกหลายสิ่ง

ได้แผนที่มา จัดเตรียมการเดินทาง ขึ้น SUBWAY การรถไฟญี่ปุ่นงงได้อีก หลายสายได้อีก แต่ก็นั่นแหละ เรากลัวหลง จึงเตรียมตัวอย่างดี มุ่งหน้าสู่ Nihombashi

แล้วไง...

ถามทางพนักงาน LAWSON เอย ถามตำรวจ เอย มีจักรยานขับมาเทียบถามทางจากเรา

ทุกคนอธิบายกุ// กุสื่อสารกับเค้าเป็นภาษาญี่ปุ่นล้วน ประหนึ่งว่ากุเข้าใจ... ..ก็พยายามเข้าใจเท่าที่จะเข้าใจได้...

ไปถึง มันเป็นสำนักงาน

ไม่ใช่ร้านขายของแต่อย่างใด

แล้วไง ต้องนั่งรอพนักงานเค้าอธิบายทางมาห้างที่ขายไหมพรมเหล่านี้...สรุปมันอยู่ที่ Ikebukuro กับ Shijuku

...........................................

กูไปถึงพาหุรัด เอ๊ย Nihombashi ทำไม (แต่มันเหมือนจริงๆนะ ขายแต่ผ้า ผ้าสวยๆทั้งนั้น แน่นอน ถ้ามีตังค์ สอยมาแล้ว)


ตีรถกลับมา
ซื้อของเสร็จกว่าจะหาพี่อากิเจอ ร่วมชั่วโมง ก็สถานีมันใหญ่และวกวนได้อีก...

รีบกลับไปนอน เตรียมตัวสำหรับ LIVE@Cyclone - SHIBUYA ที่วงตำนานๆอย่าง The Yellow Monkey ก็เคยไปเล่นมาแล้ว...

เต็มที่กันเล๊ยยยย


To be continued..

[another version is in bloggang.com]

23082008

เป็นวันพักผ่อน เย้...

พวกเราไปเดินเล่นกันที่ UENO ->Akihabara -> Kabukicho ยันเช้า..

ใช่แล้ว เราได้ไปเยือน อากิบะ กับ คาบุกิโจ...


เีริ่มตั้งแต่ตอนสายๆ ที่เราตื่นกัน พลพรรคร่วมแปดชีวิต (วงEZRA 5 คน นิว พี่ปาม และหนูนาตากล้อง) ก็เดินจากบ้าน ไปสถานี UENO

พอซื้ออะไรที่ UENO เสร็จ เราก็ย้ายชีวิตไปอยู่ที่ Akihabara



ภาพเก็บตก แกงค์ยากูซ่าระหว่างทาง (หัวเราะ)



สมาชิกที่เหลือ

และ...



น้องสาวMiyaviหรือไงเนี่ย..

เดินไปเดินมา..

เราก็ถึง Akihabara กันแล้ว แอร๊ย


ใครบอกว่า Akihabara เป็นสวรรค์คนรัก Anime

นรกสิไม่ว่า...

มีเท่าไหร่ก็จ่ายเท่านั้น หมดตัวกันได้เลยทีเดียว
มีแต่อะไรน่าโฮก... ถ้าคุณชอบ ANIME (แต่สำหรับเรา หมดตัวกับที่อื่น ฮ่า)

ดื่ม อะเซลอร่าอีกขวด แก้เครียด..

สิ่งที่หนูนาโฮกสุดคือ...




บัตรคอนเสิร์ต...

เราจะได้ไปดู Kra จริงๆ แล้วใช่ไหมมมมมม
*ขอบพระคุณพี่ปาล์มที่กดตั๋วให้หนู แอร๊ง*

ต่อจากนั้น เราจะเข้าสู่วิถีชีวิตกลางคืนที่ Kabuki cho ที่อยู่ย่าน Shinjuku นั่นเอง ก่อน จะไปย่ำราตรี เราก็แวะไปกิน kaiten sushi กัน ข้ามไปซื้อของที่ Don Quiote ห้าง หรืออะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่า มีทุกอย่าง และเปิดถึงเช้า ของถูกด้วย

สอยเสื้อกันหนาวสีชมพูมา...

จากที่บอกไปว่ามันร้อนใช่ป่ะ... หนูนามาถึง..ฝนตก หนาว สั่น... ..อาเพศอะไรกันเนี่ย T___T

OK~ ได้เวลาย่ำ คาบุกิโจ

โฮสต์ของแท้!!!!!!!!!!!!!!
โฮสต์ทั้งถนนเลยยยยยยยยยยยยย

โฮสเตสก็มี แต่เราโฮกโฮสหนุ่มผมตั้งๆ ตาชี้ๆ กันคิ้วเรียวๆ หน้าตาญี่ปุ่นๆ

หันไป อ๊ะมีจอแอลซีดีเปิดมิวสิควีดีโอของ CLUB PRINCE อันโด่งดังด้วย
คนที่ไปด้วยตกใจใหญ่ว่าทำไมเราถึงทำท่า Love Dokkyu ของ CLUB PRINCE ได้

ก็บอกแล้วว่า ทริปนี้มา "โฮกผู้ชาย" *หัวเราะร้าย*

อ่ะ แต่เราไม่ได้ไป HOST CLUB แต่อย่างใด เสียใจด้วย...

เราไป

"ร้านคาราโอเกะ"

มาญี่ปุ่นก็ต้อง KARAOKE


แต่คาราโอเกะที่เราไปมา
เป็น คาราโอเกะเพลงไทย ชื่อร้านว่า

"รัชย์ดา"

เปรี้ยวปะล่ะ..
มาร้องเป๊กออฟไอซ์ที่โตเกียว ได้ฟัง มามิจัง สาวญี่ปุ่นร้องดา เอนโดรฟิน...

และได้ดื่ม

DITA ORENJI!


เจ๊ก เอ๊ย เดี๊ยนได้กินเหล้าโปรดของคุณแล้วค่ะ อร่อยเหาะเลย

และก็ไปดื่ม ยันเช้า
ที่ผับไทย...
ชื่อร้านว่า
"อ้อยน้อย ไทยอิสาน"

เปรี้ยวอ่ะ เปรี้ยวมาก เป็นผับที่คนญี่ปุ่นไปสังสรรค์กัน ที่สำคัญคนเหล่านี้ชอบเพลงไทย...

เป็นความสนุกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน พี่บ๋อมนิยามว่า เหมือนอยู่ผับไทยสมัยก่อน...

หนูเห็นด้วยค่ะพี่..

พี่เบียร์(อีกแล้วค่ะ) เป็นทูตวัฒนธรรมไทยญี่ปุ่นที่ดีที่สุดที่เราเห็นมา
แดนซ์กระจาย ตีสองยันตีห้า... ไม่เห็นพี่เบียร์นั่งหรือหยุดดื่มเลยค่ะ...

...เอาเป็นว่า ได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น หรืออะไรที่ไม่น่าจะเห็นมากมายเหลือเกินจากที่นี่

ก็สนุกไปอีกแบบนะ...

และงานเลี้ยงก็มีวันเลิกรา เมื่อถึงตีห้า รถไฟขบวนแรกจะเริ่มวิ่ง
มา มิจัง(เพื่อนพี่บ๋อม สาวญี่ปุ่นที่แรงงงงงงงงงงง ได้อีก) ก็เริ่มตาแดงๆ เพราะชีต้องกลับโอซาก้า สองวันที่เจอกัน มามิจังน่ารักมากๆ เสียดายไม่ได้ชักภาพกับมามิจังเท่าไหร่

คิดถึงมามิจังนะจ๊ะ

อา... ชิบูย่ายามเช้า...น้อยคนจะได้เห็นนะเนี่ย



อ๊ะ... นั่น... โฮสท์หนุ่ม..ในชุดยูกาตะเอวต่ำ..






กรี๊ดกระจุย...

แต่หนูเริ่มง่วนแร้น

อ่ะ น้ำค้างยอดหญ้าหน้าบ้านพี่อากิ...

เห็นแล้วสงบดี...ดูเวลา..

เจ๊ดโมงเช้า เข้านอนกันดีกว่า...

to be continued...

[another version is in bloggang.com]

สรุปว่า รถไฟยังมีอยู่ โฮกกก นึกว่าต้องนอนสนามบินเสียแล้วกรู..

เดี๊ยนก็ไปเลยค่ะ Keisei line
ไม่ได้เก็บภาพอะไรมาทั้งสิ้น เนื่องจากรีบ กลัวรถหมด ไม่อยากค้างเติ่งอยู่สถานีรถไฟ โทรศัพท์ก็ใช้การไม่ได้ เอาวะ ให้ถึงสถานีรถไฟบ้านพี่อากิก่อนดีก่า  กระเป๋าสองสามใบ เอาให้เหมาะ ลากมาเหนื่อยไหล่ แต่ต้องเดิน ห้ามทำตัวหรูเด็ดขาด (นี่ทริปยาจก..)

ถึง สถานีรถไฟบ้านพี่อากิ ได้เจอดราม่า คู่รักคู่หนึ่งกำลังฉุดกระชากลากถูทะเลาะกันราวกับละคร โอ้ อยากมองเต็มๆตา แต่เหมือนว่าจะดูเจือกไปนิด เลยหา “อะเซลอร่า” มาดื่มซักหน่อย....

จะช่วยอะไรมั้ยวะ...

และแล้วไม่นาน พี่ปาล์มกับนิวก็มารับ ช่วยเราถือกระเป๋า โอ้ สวรรค์โปรด(ที่การโทรศัพท์ของเราเป็นผลสำเร็จ) มาถึงบ้านพี่อากิ เค้ากำลังกินไก่ทอดกับเบียร์อยู่พอดี

อ้า ASAHI เย็นๆตอนเหนื่อยๆนี่มันชื่นใจจริงๆครับพี่น้อง...

และแล้ว ก็ต้องรีบเก็บข้าวเก็บของ นอน เพราะวันต่อมา ต้องไปเล่นที่ Bean ตรงไดคังยามะ...

เอาแรงไว้ก่อนดีกว่า...

21082008

 อะไรก็ดี เว้นแต่เมื่อคืนนอนน้อย เพราะ.....

พี่เบียร์.. อีกแล้วค่ะ..........

เพิ่งได้รู้ว่า กรนบ้านสนั่นเป็นยังไง..............



วันนี้ ทุกคนเลยตาสะโหลสะเหล เพราะพี่เบียร์...... (ผู้ชายที่ทำชั้นหนังเอวีตกทั้งแถบ หรือกดตู้GetchaPon พวงกุญแจกดมีเสียง Sora Aoi แล้วค้างที่เครื่องจนต้องเรียกพนักงานมาดู.)

พี่เบียร์นั่นแหละค่ะ

อ่ะ จะไม่พูดมากละกัน ก็เป็น Live ในผับแนวๆ ชื่อว่าผับ Beans @ Daikanyama
มี คอนเซปต์ที่ว่า "เมล็ดพันธุ์ใหม่ของคนดนตรี" ที่ทำให้เราได้เจอแต่ดนตรีแบบใหม่ Experimental เช่น ตะโกนใส่ French Horn หรือเล่นกีตาร์แนวนอน.... หรือการลีดกีตาร์ครึ่งชั่วโมง จนเราแอบสงสาร เพราะรู้สึกเหมือนกีตาร์ถูกกระทำชำเราเหลือเกิน

อ่ะ มาดูพิธีกรสาวสวยสุดเซี้ยว...

(มีพิธีกรทำไมไม่รู้ รู้แต่พอมีก็สนุกดี แถมไมโครโฟนก็น่ารักอีกด้วย)




Akino~


เฮียบ๋อมมม


ปามจัง

เป็นการให้เกียรติศิลปิน จึงไม่ได้ถ่ายทำภาพมาให้ชมกันเท่าไหร่

Ezra เป็นวงที่เล่นเต็ม สไตล์ Rock วงเดียว...

แต่ คำว่าดนตรีเป็นภาษาสากล ทุกคนจึงเปิดกว้าง และที่ญี่ปุ่น ก็มีพื้นที่ให้คนดนตรีได้แสดงความสามารถกันอย่างเสมอ ไม่ว่าจะแนวอะไร ขอให้เป็นดนตรี ถ้าชอบ ก็ฟัง ถ้าไม่ชอบ ก็เปลี่ยนไปฟังวงอื่นที่รสนิยมต้องกัน ไม่มีด่า ไม่มีบลัฟ ไม่มีบอกใครเทพกว่าใคร...ถึงฝีมือจะยังไม่เข้าขั้น แต่ถ่ายทอดอารมณ์ถึงคนฟัง นั่นก็ถือว่าสุดยอดแล้ว




ปิดท้ายกับภาพรวม EZRA



เอ๊ะ แล้วพี่ต้น มือกีตาร์อีกคนล่ะ????????

..............................................................................

ใน ขณะที่พวกเรากำลังเริงร่า...

ขณะนั้น มีชายไทยท่าทางเท่ๆ คล้ายจอนนี่เด๊ปป์ ถือกีตาร์และกระเป๋าเดินทาง กำหลังหลงเตร็ดเตร่อยู่ในสถานีรถไฟที่Nippori

เขาคือพี่ต้น...ที่เดินทางมาถึงในวันที่ 21082008 ตามหลังเรามาหนึ่งวัน...
พี่ต้นกำลังกังวลเพราะติดต่อพี่อากิไม่ได้ เนื่องจากโทรศัพท์มือถือแบตหมด...แล้วจะติดต่อใครได้..

พี่ต้น จึงทำการสื่อสารกับตำรวจ...

ใช่ค่ะ พี่ต้นให้ตำรวจมาส่งที่บ้าน

พวกเราที่รอการมาถึงของพี่ต้นอย่างใจจดใจจ่อที่แมคโดนัลด์แถวบ้าน ถึงกับตาโตเป็นไข่ห่าน

“พี่ต้นถึงบ้านแล้ว ที่สำคัญ คือ เอาตำรวจไปส่งที่บ้านด้วย”
เด็ดมากครับพี่ต้น...

โอเค เราจะมาขำขันกับเรื่องพี่ต้นมากไม่ได้ วันต่อมามี LIVE@ Guilty พี่ต้นและสมาชิกวงคนอื่นๆต้องเตรียมตัวสำหรับวันต่อไป...

22082008


@ GUILTY




บัตรเป็นสติกเกอร์ เท่มาก



หน้าตาแอบเหวอ



ประมาณนี้



นี่ตอน soundcheck

ถึง เวลาเล่นจริง ที่นี่จะอารมณ์ต่างออกไปจาก Beans Musica! เพราะตรง Guilty เป็น LIVE HOUSE (ขอย้ำว่า live house ไม่ใช่ผับ นะคับ) ที่เน้นดนตรี Rock มากกว่า



งาน นี้ได้ดูวงเจ๋งๆ ตั้งหลายวง ที่ติดใจ รู้สึกจะชื่อวง Daydream สไตล์ SIAM SHADE สุดๆ ถามไปถามมา พี่มือกลองเป็นเพื่อนกับมือกลอง SIAM SHADE ด้วยล่ะ แอร๊ย แต่คนที่เราติดใจน่ะคือมือเบสนะ (แม้ว่าพี่นักร้องนำจะแต่งตัวได้บ้านและตีนเปล่าก็เถอะ...)

เป็น LIVE ที่สนุก และเห็นความ"เต็มที่" ของนักดนตรี ไม่ว่าใครจะรู้จักเราหรือไม่ มีอารมณ์ร่วมไปกับเราหรือเปล่า เราก็จะเล่นอย่างเต็มที่ จนกระทั่งเราอดสนุกไปด้วยไม่ได้...

กับ EZRA ก็เช่นกัน....



อ่ะ ชักภาพเป็นที่ระทึก...


to be continued...

 [another version is in bloggang.com]

เรื่อง ราวของทริปเสียจริตครั้งนี้ เกิดขึ้นจากการตัดสินใจอย่างปัจุบันทันด่วนหลังจากที่นิว และพี่อากิชวนไปถ่าย ezra เล่น live ที่ญี่ปุ่น

แม่เจ้า pocket money ที่มี ก็พอไหวนะ.. แต่ จะสู้หรอวะ ที่สำคัญ เค้ากลับกัน 28

แต่วันที่ 28/29 มีคอนเสิร์ตของ Kra ซะด้วย

เอาไงดี

ยอมอยู่เองเพื่อดู Kra มั้ย

(อีวงหลั่นล้าหน้าแบ๊วสี่คนที่ทำให้เรากลัวเพราะความร่าเริงเกินเหตุเนี่ย....)

หน้าตาแบบ "มาดูหนูเหอะ..."

กิเลสตอบว่า “ก็ได้”

เอาวะ...

ตัดสินใจไปขอ statement เพื่อขอวีซ่า นู่นนี่นั่น ดังที่เคยเล่าให้ฟังไปบ้างแล้ว

วัน ที่ 20 เดินทาง จริงๆ พี่อากิกับนิว เดินทางตั้งแต่วันที่ 14 แต่ช่วงนั้น อะไรๆ เรายังไม่พร้อม ตั๋วยังไม่ได้จอง กร๊าก ทุกสิ่งอันจริงๆ...

20082008

แค่วันเดินทางก็เก๋แล้วใช่ป่ะ...


พี่ ปาล์มเตือนว่า มันร้อนนะนา เอาของที่เหมาะกับหน้าร้อน ได้ค่ะพี่ เสื้อกล้าม ขาสั้น เสื้อยืดบางๆ กระโปรงสั้น รองเท้าแตะๆ ซํมเมอร์สุดฤทธิ์

ตอนเปลี่ยนเครื่องที่ไต้หวัน ก็รู้สึกอยู่น่ะว่าร้อนจริงๆด้วย ฮุ โตเกียว ก็คงร้อนแบบนี้สินะ

เฮ้ย..ลืมบอกปะป๊าไปเลย...ป๊าช๊อคสิคับ... ไม่ลงรายละเอียด แต่โดนไปนิดนึงเหมือนกัน.. ฮ่า

เมื่อก้าวขึ้นเครื่องครั้งที่สอง.... ตั๋วในมือคือ Taipei -> Tokyo นึกถึงเพลงของ Gekigakutai เพลงโตเกียว เลยแฮะ

ทุลัก ทุเลนิดหน่อย เพราะเรามีกระเป๋าสะพายขึ้นเครื่องหนึ่งใบ กระเป๋าเสื้อผ้าเล็กๆ อีกสองใบที่มัดติดกัน สิ่งแรกที่ประทับใจคือ ตม. น่ารักโคตรรรรรรรรร ใส่แว่นกรอบดำ ตาชี้ จมูกโด่ง แอร๊ยย (ไม่ได้ดูว่าตีนเปล่ารึเปล่า)
และเจอด่านค้นของนิดหน่อย เพราะเราทำท่างงๆ อาจจะดูมีพิรุธ หนูก็แค่มาดูผู้ชายประเทศยูเท่านั้นเอง พูดไปก็ไม่รู้เรื่องกันอีก เปิดกระเป๋าให้มันดู ถุงใส่ คสอ รูปกางเกงใน หราเลย... มันยิ้มๆ และรีบปิด ดูท่าจะอาย

หญิงไทยอย่างเดี๊ยน ไม่อายหรอก ฮ่า
ผู้ชายประเทศนี้สเป๊คได้อีก... ตาตี๋ๆ ชี้ ผมตั้ง จมูกโด่ง...แต่ผอม ขี้ก้าง แล้วก็ “ล้วงเกากลางรถไฟได้อย่างไม่เกรงใจใคร”

เอาเลยมึง...


ไปถึงปั๊บ ต้องขึ้นรถไฟไปบ้านพี่อากิ...

ยุคเข้!!! กูเคยขึ้นซะที่ไหนเล่า!!!!

กำ กระดาษที่พี่อากิให้ไว้จนเหงื่อชุ่ม ตอนแรกคิดว่าไม่ทันแหงๆ เพราะคำนวณเวลา รถไฟที่จะเข้าโตเกียวมันจะใช้เวลาประมาณห้าสิบกว่านาทีถึงเกือบหนึ่งชั่วโมง และเค้าท์เตอร์รถไฟ sky liner ปิดหมดแล้วด้วย ภาษาญี่ปุ่น งูๆ ปลาๆ ของเรา.. จะพาไปถึงบ้านพี่อากิรึเปล่าน้อออออ
ตัดสินใจเดินไปถาม... ตอนนี้เข้าโตเกียวทันมั้ยคะพี่น้อง หรือต้องนอนสนามบิน

วัดใจกันดีกว่า

to be continued..